Ay Işığını Toplayan Baykuş

Çok ama çok uzaklarda, insanların yalnızca rüyalarında görebildiği büyülü bir orman vardı.
Bu ormanın adı Ay Işığı Ormanıydı.
Geceleri ağaçların yaprakları gümüş gibi parlar, çiçekler ay ışığıyla dans eder, dereler yıldızları aynası gibi yansıtırdı.
Ormanda yaşayan en meraklı canlı ise küçük bir baykuştu.
Adı Arindi.
Arin'in herkesten sakladığı küçük bir sırrı vardı.
Her gece ay gökyüzünde en parlak hâline ulaştığında, kanatlarını sessizce açar ve ay ışığını camdan yapılmış minicik kristal şişelere toplardı.
Bu şişeleri kimse için değil...
Karanlıktan korkan yavru hayvanlar için saklardı.
Bir gece, tam yeni bir şişe dolduracakken gökyüzü ansızın karardı.
Ay yok olmuştu.
Yıldızlar birer birer sönmeye başladı.
Ormanın her köşesini sessizlik kapladı.
Küçük tavşanlar yuvalarından çıkamadı.
Kirpiler birbirine sokuldu.
Sincaplar korkudan titredi.
Arin gökyüzüne bakıp fısıldadı:
"Bir yerde bir şeyler yanlış gidiyor."
Tam o anda yaşlı bir ateş böceği yanına kondu.
"Ay kaybolmadı."
"Işığını unutmuş."
Arin şaşkınlıkla sordu:
"Işık unutulur mu?"
"Bazen..."
"İnsanlar iyiliği paylaşmayı unuttuğunda..."
"Doğa da ışığını kaybetmeye başlar."
Arin hiç vakit kaybetmeden yola çıktı.
İlk durağı Sessiz Çayır oldu.
Burada küçük bir fare, dev bir buğday tanesini yuvasına taşımaya çalışıyordu.
Arin hemen yardım etti.
Tam o anda gökyüzünde küçücük bir ışık belirdi.
Sonra Gülümseyen Dere'ye ulaştı.
Bir ördek yavrusu suyun karşısına geçemiyordu.
Arin kanatlarını açtı.
Ördeği güvenle karşı kıyıya taşıdı.
Gökyüzündeki ışık biraz daha büyüdü.
Son olarak Sisli Tepe'ye vardı.
Burada yaşlı bir kaplumbağa yolunu kaybetmişti.
Arin sabırla onun yanında yürüdü.
Birlikte tepenin zirvesine ulaştılar.
Tam o anda...
Gökyüzünü altın rengi bir ışık kapladı.
Ay yeniden doğmuştu.
Ormanın her köşesi ışıl ışıl parlamaya başladı.
Çiçekler açtı.
Dereler şarkı söyledi.
Yıldızlar yeniden dans etti.
Yaşlı ateş böceği gülümsedi.
"Gördün mü?"
"Ayın ışığını geri getiren sihir..."
"Senin yaptığın küçük iyiliklerdi."
Arin o gece son kristal şişesini doldurdu.
Ama bu kez onu saklamadı.
Ormandaki bütün yavru hayvanlarla paylaştı.
Çünkü gerçek ışığın...
Paylaşıldıkça çoğaldığını öğrenmişti.
O günden sonra Ay Işığı Ormanı'nda hiçbir gece tamamen karanlık olmadı.
Çünkü her köşede...
Birinin yaptığı küçük bir iyilik parlamaya devam ediyordu.